Er zijn beslissingen die je kunt uitleggen met cijfers. Een beter loon. Lagere kosten. Meer zekerheid. Dit is er niet zo één.
Ik vertrek niet omdat België mij niets gegeven heeft. Integendeel. Ik ben hier geboren, mijn kinderen zijn hier geboren en bijna alles wat ik ken, ligt hier.
Toch bleef het knagen
Ergens opnieuw beginnen. Dichter bij een deel van mezelf dat lang op de achtergrond stond. Niet wachten tot alle voorwaarden perfect zijn, want dat worden ze toch nooit.
Turkije is geen romantische oplossing. Ik weet dat het moeilijk wordt. Administratie, werk, afstand en een nieuw ritme. Ik neem mezelf ook gewoon mee.
Ik wil niet binnen twintig jaar denken: had ik het toen maar gedaan.
Dus doe ik het. Niet roekeloos, wel bewust. Met twijfel, plannen die nog niet af zijn en veel vragen waar ik het antwoord nog niet op ken.
Misschien is dat net het punt. Een leven hoeft niet volledig voorspelbaar te zijn om het juiste leven te zijn.